Zaprezentowany na Salonie Samochodowym w Paryżu w roku 1996 model C70 został opracowany przez zespół specjalistów od wyścigowej formuły FI. Utrzymano z tyłu będący konstrukcją firmy Volvo układ Delta Link, który pozwalał na ograniczony skręt kół tylnych, co pomagało w prowadzeniu. Silnik był całkowicie aluminiowy i miał wtrysk paliwa Motronic oraz wysokociśnieniową turbodoładowarkę. Jedyną dostępną skrzynią biegów była automatyczna. Wyposażono ją w możliwość wyboru trybu pracy – sportowego, ekonomicznego lub zimowego. Zastosowano wiele rozwiązań zabezpieczających, jak na przykład układ EBD (elektroniczne sterowanie hamulcami) i SIPS (układ ochrony przed uderzeniem bocznym). Samochód zapewniał połączenie bezpieczeństwa z luksusem. W gwarantującym spokojną jazdę wnętrzu zastosowano drewniane wykładziny i skórzaną tapicerkę. Nadwozie odznaczało się współczynnikiem oporu aerodynamicznego 0,29.

Pojawienie się w roku 1992 modelu 850 zaprzeczyło opinii, że auta Volvo są mało urozmaicone. Do całkowitego obalenia takiego mniemania przyczynił się zwłaszcza model T5. Samochód rychło okazał się sukcesem handlowym, ale przy szybko zmieniającej się modzie lat dziewięćdziesiątych potrzebny był nowy kształt nadwozia i firma Volvo zaprezentowała modele S70 i V70. Litera ?S” oznaczała sedan, a ?V” – kombi. Nadwozie było samonośne i iniało półramę zamocowaną na poduszkach gumowych, aby odizolować takie główne zespoły, jak silnik, skrzynia biegów, zawieszenie na kolumnach i układ kierowniczy. Z tyłu zawieszenie zapewniał układ wielodrążkowy. Wszystkie koła miały tarcze hamulcowe o średnicach 11 cali (279 mm). Jedynie niewiele firm stosuje silniki 5-cylindrowe. Firma Volvo pozostawała jednak konsekwentną i w modelu V70 taka jednostka była oczywista.

Kojarzenie firmy Volvo z wytwórcą samochodów kanciastych stało się już nieaktualne.Ładny model S80 o doskonale ukształtowanym nadwoziu był jednym z najbardziej udanych samochodów, jakie kiedykolwiek opuściły zakłady w Goeteborgu. Jego wyczynową odmianę stanowił wypuszczony w roku 1998 model T6. Dobre prowadzenie zapewniało zastosowanie w nim kolumn MacPherson z przodu i wielodrążkowego układu zawieszenia tyłu. Auto doskonale zachowywało się zarówno wjeździe po prostej, jak i na zakrętach. Jego 5-cylindrowy silnik rzędowy o pojemności 171 ci (2,8 I) był zamontowany poprzecznie. Z silnikiem współpracowały dwie turbodoładowarki, co zapewniało uzyskanie wysokiej mocy i momentu. Przeniesienie mocy na koła następowało przez kontrolny układ śledzenia przyczepności oraz mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu, ze sprzęgłem lepkościowym. Układ elektroniczny limitował prędkość.