Wiatach sześćdziesiątych XX wieku, gdy Stany Zjednoczone opanowała moda na wyścigi samochodów przerobionych, popularne stały się przeróbki różnych starych samochodów dostępnych po niskich cenach. Wielkie używane samochody wyposażano w szerokie koła tylne i potężne silniki V8, dla których było wystarczająco dużo miejsca i nie trzeba było dokonywać zmian w nadwoziach. W miarę jak rozwijał się sport wyścigowy, coraz większe znaczenie nabierała aerodynamiczność kształtu nadwozia. Zawodnicy ścigający się na szosach zaczęli więc wykorzystywać opływowy model Willysa z lat sześćdziesiątych, który stał się szczególnie popularny w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Samochód ten miał w podwoziu mocną ramę z podłużnicami, do której z przodu mocowano podwójne wahacze zawieszenia, a z tyłu oś napędową zawieszoną za pomocą układu czterodrążkowego.